Ik ben begonnen met duiken toen ik twaalf of dertien jaar oud was. Ik ben opgegroeid in Boedapest, in Hongarije, een land dat niet door water is omsloten. Omdat wij in Hongarije geen zee hebben met mooie visjes, bedachten we duikspelletjes om onszelf mee te vermaken. Ik nam deel aan sport genaamd oriëntatieduiken. Het doel van deze sport is om vooraf bepaalde objecten te zoeken in een meer met weinig zicht, met gebruik van een kompas en een teller – zoiets als op jacht naar de schat.
Al gauw sloot ik me aan bij een duikvereniging en bracht elke zomervakantie door bij het meer. We gingen zo vaak mogelijk duiken – ‘s ochtends, ‘s middags en ‘s avonds. We kregen een duikuitrusting van het leger en we hoefden niet te betalen voor training of deelname aan wedstrijden. Wel moesten we onze eigen uitrusting onderhouden, moesten we onze flessen schilderen en onze ademautomaten en duikpakken onderhouden. Ik heb hier veel geleerd over discipline en de noodzaak om regels te volgen.




